كارهايي كه آدما انجام مي‌دند از نگاه افراد مختلفي كه ظاهر و باطن اين كارهارو مشاهده مي‌كنند، ارزش‌هاي متفاوتي داره.

همين اردوي جهادي كه اين همه از اون ياد مي‌كنيم ، مي نويسم، مي‌خونيم و ….
آيا واقعا كار پر ارزشي هست؟
چه ارزشي داره؟
چه تاثيري داره؟
كجا تاثير داره؟
چقدر تاثير داره؟
…..

شايد خود كارهاي ما هيچ تاثيري نداشته باشه،
شايد بيشترين تاثيرش روي خود ما باشه، ما، منظورم اونايي كه جهادي ميان و ميرن.
ولي خوب، فكر مي‌كنيم همين هم تاثير كمي نباشه
شايد تو همين بچه هايي كه ما باهاشون مي‌ريم اردو
يه حاج عبدا… ديگه پيدا بشه كه بشاگرد رو به تهران ترجيح بده
يه دكتر دهمره ديگه پيدا بشه كه سيستان رو به آكسفورد ترجيح بده
يه چمران ديگه كه جنوب لبنان رو به آمريكا ترجيح بده
اصلا بعيد نمي‌دونم.
كما اينكه ديدم،
ديدم آدمهايي رو كه با يه بار جهادي اومدن راه زندگيشون عوض شده
تهران رو ول كردن و رفتن جايي كه احساس مي‌كردن بودنشون بيشتر تاثيرگذاره،
هر وقت خواستيد بياييد بريم بشاگرد تا ببينيدشون
هر وقت خواستيد بياييد بريم سيستان تا ببينيدشون
هر وقت خواستيد بياييد بريم
هر وقت خواستيد بياييد
هر وقت خواستيد
هر وقت
.
.
.
بگذريم.

اصلا مگه ارزش كارهاي اين آدمها فقط تو اين دنيا معلوم ميشه؟
حتي اگه قراره تو اين دنيا معلوم بشه، مگه بايد تو همين دوران معلوم بشه؟
خيلي آدم‌هاي بزرگ بودن كه تو دوران خودشون تحويل گرفته نشدن
تا جايي كه حتي تكفيرشون كردن
ولي مرور زمان تاثير افكار و اعمال اون آدم‌ها رو روشن تر كرد
يه مثالش همين حافظ خودمون
خواجه شيراز رو مي‌گم
مگه تو دوران خودش تكفيرش نكردن،
اما مرور زمان چنان پرده از عظمت اون برداشت كه بزرگترين عرفاي روزگار در متعالي‌ترين حالات عرفاني خودشون، غزل‌هاي او رو زمزمه مي‌كردند؛

صبحست ساقيا قدحي پر شراب کن
دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پيشتر که عالم فاني شود خراب
ما را زجام باده گلگون خراب کن

خورشيد مي ز مشرق ساغر طلوع کرد
گر برگ عيش مي طلبي ترک خواب کن

روزي که چرخ از گل ما کوزه ها کند
زنهار کاسه سر ما پر شراب کن

ما مرد زهد و توبه و طامات نيستيم
با ما به جام باده صافي خطاب کن

کار صواب باده پرستيست حافظا
بر خيز و عزم جزم به کار صواب کن

غزل بالا زمزمه قنوت ميزرا جوادآقاي ملكي تبريزي، استاد بزرگ عرفان امام خميني (قدس سره) بود.